بالاخره استراتژی مکارانه HIV برای قایم شدن تو بدن ما فاش شد

HIV به خاطر تواناییش برای قایم شدن تو بدن انسان برای دهه‌ها معروفه و معمولاً به درمان طولانی‌مدت برای جلوگیری از برگشتش از حالت خفته نیاز داره.

تو یه تحقیق جدید، محقق‌ها روشن کردن که HIV کجا و چطور تو این مخزن‌های پنهان قایم می‌شه؛ یه قدم کلیدی تو تلاش برای خلاص کردن بیماران از شر این ویروس.

تو مرحله نهفته‌اش، HIV می‌تونه تو بعضی از سلول‌های میزبان به عنوان یه «پروویروس» خفته باقی بمونه؛ یعنی یه ژنوم ویروسی که خودش رو تو DNA سلول میزبان جا میده.

این یه دلیل بزرگه که چرا ریشه‌کن کردنش انقدر سخته، حتی وقتی با درمان‌های مدرنی مثل داروهای ضدویروسی مهار شده باشه. این داروها می‌تونن جلوی تکثیر ویروس رو بگیرن، بار ویروسی رو کم کنن و جلوی پیشرفت بیماری رو بگیرن، ولی نمی‌تونن پروویروس‌های پنهان رو هدف قرار بدن.

این یعنی درمان ضدویروسی می‌تونه HIV رو سرکوب کنه ولی از بینش نبره و خیلی از بیماران رو مجبور می‌کونه که درمان رو برای همیشه ادامه بدن یا با خطر برگشت ویروس روبرو بشن.

تحقیقات قبلی نشون میده که HIV می‌تونه تو بافت‌های مختلف بدن، از جمله مغز، کلیه‌ها، کبد، ریه‌ها و دستگاه گوارش باقی بمونه.

سلول‌های T کمکی سیستم ایمنی، مخزن نهفته اصلی هستن، ولی تنها مخزن نیستن. HIV تو سلول‌های پوست، گلبول‌های سفید و سلول‌های خاص اعضا مثل پودوسیت‌های کلیه‌ها و سلول‌های پشتیبان نورون‌ها هم قایم می‌شه.

خیلی از جزئیات نهفتگی HIV هنوزم خوب فهمیده نشده، نه تنها اینکه ویروس کجا قایم می‌شه، بلکه اینکه چطور به بافت‌ها و انواع سلول‌های مختلف نفوذ می‌کونه و بعدش اونجا مستقر می‌شه.

طبق این تحقیق جدید، HIV این کار رو با یه رویکرد مخصوص هر بافت انجام میده و با تنظیم کردن رفتارش برای اینکه با محیط جور دربیاد، خودش رو تو DNA سلول میزبان پنهان می‌کونه. مثلاً تو مغز، از ژن‌ها دوری می‌کونه و تو مناطق کمتر فعال DNA قایم می‌شه.

استیون بار، میکروبیولوژیست از دانشگاه وسترن تو انتاریو، میگه: «ما فهمیدیم که HIV به طور تصادفی خودش رو ادغام نمی‌کونه. در عوض، از الگوهای منحصر به فردی تو بافت‌های مختلف پیروی می‌کونه، که احتمالاً توسط محیط محلی و پاسخ‌های ایمنی شکل گرفته.»

«این کمک می‌کونه تا بفهمیم چطور HIV موفق می‌شه برای دهه‌ها تو بدن باقی بمونه و چرا بعضی از بافت‌ها ممکنه به عنوان مخزن‌های عفونت عمل کنن.»

این تحقیق، نمونه‌های بافتی رو از خون، روده بزرگ، مری، روده کوچیک و معده شرکت‌کننده‌ها، به همراه بافت مغزی نامرتبط، بررسی کرده.

نویسنده‌ها بررسی کردن که HIV چند وقت یه بار خودش رو تو بخش‌های خاصی از ژنوم میزبان ادغام می‌کونه و بعدش الگوهایی رو که تو بافت‌های مختلف بدن از آدمای مختلف مشاهده کردن، با هم مقایسه کردن.

گیدو ون مارل، ویروس‌شناس مولکولی از دانشگاه کلگری، میگه: «اینکه بدونیم ویروس کجا تو ژنوم‌های ما قایم می‌شه، بهمون کمک می‌کونه تا راه‌هایی برای هدف قرار دادن اون سلول‌ها و بافت‌ها با رویکردهای درمانی هدفمند پیدا کنیم؛ چه با از بین بردن این سلول‌ها چه با «ساکت کردن» ویروس.»

محقق‌ها این رو با استفاده از نمونه‌های بافتی نادری که از بیماران تو سال‌های اولیه همه‌گیری HIV/AIDS، قبل از اینکه درمان‌های مدرن در دسترس باشن، جمع‌آوری شده بود، کشف کردن.

این به اونا اجازه داد تا ویروس رو تو حالت طبیعی‌اش تو چندین عضو از همون افراد مشاهده کنن و نه تنها جزئیات جدیدی در مورد HIV، بلکه ارزش علمی حفظ نمونه‌های تاریخی رو هم نشون بدن.

بار میگه: «تحقیق ما یه مثال قدرتمنده که نشون میده چطور می‌تونیم از نمونه‌های تاریخی یاد بگیریم تا ویروسی رو که همچنان ده‌ها میلیون نفر رو تو سراسر دنیا درگیر خودش کرده، بهتر بفهمیم.»

این نمونه‌ها به لطف آدمایی وجود دارن که تو اوایل همه‌گیری برای تحقیقات HIV داوطلب شدن.

ون مارل میگه: «تمایل اونا برای اهدا کردن نمونه، تو زمانی که پر از انگ، ترس و با گزینه‌های درمانی محدود بود، یه عمل شجاعانه، آینده‌نگرانه و سخاوتمندانه بود که همچنان به پیشرفت درک علمی از HIV و نجات جون آدما امروز کمک می‌کونه.»

لینک منبع